ม.3   เฮ้อ  เซงจริงเลย   ไกล้จะม.4แล้ว   ยังไม่รุ้เลยจะรอดไปได้มั้ย  งานก็ล้นมือ     เข้าเรื่องเข้าค่ายดีกว่า

 

เข้าค่ายม.3ตอนก่อนไปรุ่นพี่เค้าก็บอกกันว่าสบายทื่สุดแล้ว

 

วันที่ 1

รถออกจากโรงเรียน เดินทางสู่ประจวบ   ขึ้นไปถึงก็ไม่มีที่นั่งเลยซะงั้น     แค่นั้นยังไม่พอ  คนคุมรถ   เค้าผู้นั้นคือ   อ.สุทิศ   โอ้ เซงจอร์จ  -  -   แต่เค้าก็ไม่ทำไร เฉยๆ

พอออกเดินทาง  รถเรานี่เปิดเพลงโครตยอดเลย   เปลี่ยนกันจ้าละหวั่น   เปลี่ยนเป็นว่าเล่น  คนนั่งหลังก็อุส่าเดินมาข้างหน้าเพื่อมาบอกพี่เค้าเปลี่ยนเพลงให้  แล้วก็เดินไปเดืนมา

เราคนยืน   พอเดินมาทีก็ต้องหลบที   หลบไปหลบมาเซงเลยทีเดียว   อีก3ชั่วโมงต่อมาก็ถึงค่าย

มาถึงก้แบ่งแถว  พิธีเปิด  เรื่องซีเรียสพิธีการไม่ชอบเล่า  ข้ามๆ   ก็มาถึงตอนปล่อยไปกินข้าว   กินๆไป  ขัดฉากไป   รายละเอียดขี้เกรียจพิมเฮะ     แล้วก็เข้าเก็บของอะไร

แล้วก้เริ่มฝึก  ฝึกอย่างแรก  เปิดมาก็เริ่มด้วยฝึกการจัดแถว  ก็ฝึกๆไป  จนถึงกินข้าวเย็นเลยละกัน    ก็กินๆขัดๆ   ก็ผ่านไป     พอถึงกลางคืนก็ทดสอบความกล้า

ยิ่งเป็นคนกลัวอยู่ด้วย   ยิ่งความสูงไม่ต้องพูดกัน    แต่ยังดีเฮะ  คืนนี้ยังไม่ค่อยมีไรสุงมาก  แต่ก็กลัวเหมือนกัน ฮือๆ  คนขี้กลัวมันก็งี้หละ  เรามันคนขี้กลัว  กลัวไปซะทุกเรื่อง

ซักวันมันก็ต้องมีความกล้า  โดยเฉพาะบางเรื่อง  เอาเหอะเข้าเรื่องต่อ  พอทดสอบความกล้าเสร็จ ก็แยกย้ายกันไปเข้ากองร้อยใครกองร้อยมันแล้วก็เข้านอนกันซะ  พอถึงห้องนอน

นอนกับไอสัน    มันนี่ตัวดีเลยครับ   เริ่องมันเริ่มที่ว่า  ไอกำมันไปเปิดพัดลมเบอร์  1  เบอร์เบาสุดอะนะ  ไอสันเค้าก็มาเก่งเลยครับ  "เห้ย  ร้อนจะตาย เปิดเบอร์ 3ไปเลย"

ก็เต็ที่เลยครับเบอร์แรงสุด   โอ้พัดลมมันจ่อหน้ากรุซะด้วย   รับเคราะห์ไป  แต่มันก็ไม่ได้หนาวมากเท่าไหร่   แล้วความฝันก็นำพาเราสู่วันใหม่

วันที่ 2

เช้ามา ตื่นขึ้นมา   พอเค้าเรียกออกกำลังกายก็ลงๆไปอะนะ  แล้วคุณสันเค้าก็พูดเลยครับว่า  "เซงหวะ หวัดแดรกเลย    กรรมใดใครก่อแท้ๆ  เมื่อคืนยังร้อนเปิดพัดลมเบอร์ 4 เช้ามาเจอเลย  แต่มันก็ไม่ได้เป็นไรหรอก  แค่จามนิดๆหน่อยๆ  เรื่องของมัน  แล้วก็ผ่านไป   ถึงเวลากินข้าวก็กินๆขัดๆอีกแล้วครับท่าน  พอเริ่มฝึกอีกรอบ   รอบนี้มันวัดใจอีกแล้ว  คราวนี้มันเล่นสูงเกือบทุกฐานเลย   โอ้มายก้อด  ไม่ต้องพูดเลยครับ  เจอความสูงเราก็ขอบายก่อนเลยอะครับ  ฮือๆ ไม่เล่นหมดเลย  เสียดายเหมือนกัน  แต่ความกลัวมันมากกว่าความเสียดาย  -  -

เอาเหอะเรื่องน่าอับอายไม่ต้องเล่ามาก   ข้าวกลางวันก็สต็ปเดิม    แล้วก็ถึงเวลาของการไป  ทะเล เล เล เล เลเล    - - สิ่งที่น่าจะสนุกที่สุดของการเข้าค่ายครั้งนี้     ขึ้นรถไป  

หลับในรถด้วยเรา  ไม่รุ้ตัวเหมือนกัน  แล้วก็ถึงทะเล   ก็เริ่มด้วยการก่อกองทราย   แบ่งเป็นห้องๆ  ไม่เจอเพื่อนตั้ง1วัน  คิดถึงตายเหละ  ก็ยังกวนเหมือนเดิมทุกตัว   อิอิ 

แล้วการก่อกองทรายของเราก็ตอนแรกกะจะทำสี่เหลี่ยมกัน  แล้วจู่มันก็กลับกลายเป็น  เต่า  เนื่องจากมันกลายเป็นกระดอง  -  -   แล้วก็เริ่ม    แล้วจู่ๆมันก็เกิดภัยพิบัติความขัดข้องทางเทคนิคเล็กน้อย   แต่เราก็สามารถทำขึ้นมาใหม่ทัน   อ่าเรื่องทรายข้ามมันไป   แล้วก็ได้ลงทะเล  เล่นกันซะสนุกสนาน  ถึงจะว่ายน้ำไม่ได้ก็ยังเล่นได้       - -   

แล้วก็หมดเวลา กลับพักผ่อน   เอาละถึงเวลาที่รอคอยอีกเวลาหนึ่ง   รอบกองไฟ     พิธีเปิด  ข้ามๆ   รางวัลที่1 หมายเลขที่ออก   4 2 6 3 1 5   เรียงแสดงตามกองแบบนั้น  - -

กลุ่มเราแสดงกลุ่มที่ 2  ด้วย   เวรจริงเลย  แต่ไม่ว่าจะแสดงกลุ่มที่เท่าไหร่มันก็เหมือนกันอะ เพราะว่ากลุ่มเรานั้นเน้นการแสดงสด  มุขก้ยิงสด  มีการเตรียมขั้นตอนก็แค่นิดหน่อย

กลุ่มแรกเริ่มแสดง  เสนอเรื่อง  คนในเครื่องแบบ    ไม่อยากจะเล่า    แต่ขอเล่าสักนิดหน่อยดีกว่า   เอ่อ เรื่องมีอยู่ว่า  อะไรหว่า  ลืมแล้วหว่า  อ่าช่างมันเหอะไม่สำคัญ  แต่ที่รู้ๆ  เค้ามาแป้กเต้มๆเลย   เพื่อนกรูไม่น่าเลย ไม่น่าปล่อยมุขแป็กออกมาเลย   เอาเหอะแต่ก็ยังดี    แล้วต่อมาก็ถึงกลุ่มของเราแล้วครับท่าน  กลุ่มเราขอเสนอเรื่อง  เปา บุ้น จิ้น

ประวัติสักเล็กน้อย  เปาบุ้นจิ้นเป็นผู้ที่ 12.00น.  .... งงละสิ   เที่ยงตรงไง   5  5   ฮามั้ยหละ  มันคือมุขที่อยากปล่อยตั้งแต่แสดงละ แต่ไม่ได้เล่น  เอาหละต่อๆ  กลุ่มเรานั้น  เน้าความฮาเป็นที่ตั้ง   5 5  + สาระนั้นมีอย่างเดียว   คือสาระเลว  ส่วนสาระอย่างอื่นนั้นไม่มี  หรือง่ายๆ  เน้นความไร้สาระ  แต่ความฮาเป็นเยี่ยม  ชมกลุ่มตัวเองมากไปรึเปล่าเนี่ย

ต่อๆ  กลุ่มต่อไป  กลุ่ม6  เรื่องไรหว่า  อ่อ นึกออกละ   ซินเดอเรล่ามั้ง  อืมใช่เหละ   เนื้อเรื่องจำไม่ได้ รุ้แต่ว่าตอนจม เจ้าชายดมกลิ่มรองเท้าตาย  เอิ๊กๆ     แล้วก็มีพักยกประกาศ

รางวัลปติมากรรมทราย   ห้องเราได้ที่3  เฮๆๆๆๆๆๆ  ข้ามๆ ไม่พอใจได้แค่ที่ 3  อิอิ  ต่อไป แสดงกลุ่มต่อไปเลยละกัน     กลุ่มต่อมา เอ  เรื่อง มหัศจรรย์แห่งรักมั้ง   กลุ่มนี้เค้าที่  1 ปล่อยเค้าไป  อิอิ  เนื้อเรื่องก็แบบ  อืม  เคยดูเฆษณาประกัน ที่มีพ่อ  แล้วก็ลูกท้อง นั้นหละ  แล้วก็เพิ่ม ดัดแปลงแก้ไขนิดหน่อย  ต่อไป ก็ต่อด้วยกลุ่ม  1   เอแสดงเรื่องอะไรหว่า

จำชื่อเรื่องไม่ได้  เนื้อเรื่องก็จำไม่ได้    จำไม่ได้หมดเลยอะ  จำได้แต่ว่าเค้าได้ที่3 ด้วยเหละ  จำแค่นั้นได้ก็ดีแล้วคนอย่างเรา   แล้วกองสุดท้าย   เรื่อง เดอะกิ๊กใช่ปะ  อืมใช่ๆๆ  

เค้าได้ที่ 2 เปล่าหว่า   ช่างเหอะ   ส่วนเนื้อเรื่อง   เออ  ดูไม่รุ้เรื่องงะ  ไม่ค่อยได้ยิน     แต่เค้าได้ที่ 2  ก็คงแสดงดีเหละ   แล้วรอบกองไฟก็จบลง  แล้วก็มีข้าวต้มรอบดึก  

แล้วก็นอน  คืนนี้นอนหลับสบาย  แล้วความฝันก็นำพาเราสู่วันรุ่งขึ้น

วันที่ 3  วันสุดท้าย

วันนี้ตื่นเช้ามาอย่างสบาย แล้วก็กินข้าวเช้า แล้วต่อมาก็นั่งรถไปสู่หอประชุมเพื่อเข้าอบรมเรื่องโรคเอดส์  อืมแล้วก็เดินทางกลับบ้าน   นั่งรถไป จนถึงเพชรบุรี  ครึ่งทาง  ก็เวะพีกกินข้าว

ที่ แม่กิม  อืม กิมไรหว่า   จำไม่ได้มี หลายกิมซะด้วย  แล้วก็ให้ซื้อของฝาก เราก็พกตังไปน้อยซะด้วย   เซงเลย  ก็ยืมตังเพื่อน 50 บาท  ไปซื้อมะขามกวน  ของโปรด  กลับมากินเอง  เอิ๊กๆ  เดววันจันต้องเอาไปคืน  หมดๆ แน่ตรู  เอาเหอะ แล้วก็นั่งรถจนมาถึงบ้านได้  ตังกลับบ้านยังไม่มีเลย  ต้องยืมเพื่อนอีก 2  0  บาท  เพื่อนเป็นค่ารถในการกลับบ้าน โอ้ อะไรเราจะจนขนาดนั้น   แต่ก็งี้ละเรามันคนจนทำไรได้  แล้วก็กลับสุ่บ้านอย่างปลอดภัยรึเปล่า  ปวดขานิดๆ  แต่ก็ไม่เป็นไรมาก    อ่าวหันมาดูนาฬิกา   อ่าบ่นมาซะยืดยาว  ได้เวลาพอซะที   

 

สุดท้ายฝากไว้ดีกว่า   อยากฝากไว้ว่า

 

ความรู้สึกเก็บไว้ก็มีแต่จะเหมือนขนมปัง  มีแต่จะขึ้นราหรือเสียไป   

 

แต่ถ้าหากเลือกที่จะแสดงความรู้สึกออกมา   มันก็ไม่เคยมีอะไรเสียหาย  

 

มันจะทำให้เราสบายใจขึ้นเยอะ   จริงมะ  

 ถึงคนที่ฉันรักสุดหัวใจ

 

                      นานมากแล้วที่ฉันรักเธอมา      แม้นนานเท่าไหร่แต่ก็ยังรักเธอไม่เปลี่ยนแปลง     เวลาที่ผ่านมาอาจทำให้เจ็บปวดบ้าง  แต่ก็มีความสุข    เวลาที่ผ่านมาอาจทำให้

 

เธอต้องเสียใจ  ขอโทษในทุกสิ่งที่ทำให้เธอต้องเสียใจ     ขอบคุณสำหรับรอยยิ้มที่เธอเคยมีให้      มันถึงเวลาแล้วที่คนแย่ๆอย่างฉันต้องไปจากเธอ      ถึงแม้รู้ดีว่าเธอไม่สนใจใยดี

 

ก็แค่อยากบอกให้เธอรู้   ว่าต่อไปนี้จะไม่มีคนคนนี้   คนที่ทำให้เธอต้องเสียใจ   ต้องหนักใจ   ต้องลำบากใจอีกต่อไป      แค่อยากให้เธอรู้แค่นั้นเอง     เพราะรักเธอสุดหัวใจ   เลย

 

อยากให้เธอมีความสุขในทางที่เธอเลือก         ส่วนฉันขอไปจากเธอ   ไม่ได้ไปเพราะหมดใจ   ไม่ได้ไปเพราะเสียใจ   ไม่ได้ไปเพราะน้อยใจ     แต่ไปเพราะความห่วงใย     ไป

 

เพราะเข้าใจว่าเธอไม่ต้องการฉันอีกแล้ว     ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง    ขอบคุณสำหรับตลอดมา ขอลาตลอดไป.....

 

 

                                                                                                                                                              จาก  คนที่รักเธอสุดหัวใจ

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

โปรดใช้วิจรณยาณในการอ่านนะครับ  - -"   อิอิ   

 

 

ฝากไว้ปิดท้าย   

 

เชื่อใจคนที่เรารัก    เชื่อใจตัวเอง          มองโลกแง่ดีอาจทำให้คุณเห็นโลกสวยขึ้นเยอะครับ อิอิ

 

เวลาที่เริ่มรู้สึกว่ารักทำให้เจ็บปวด   ลองนึกกลับไปตอนที่รักทำให้มีความสุข

 

เวลาที่รักทำให้เราท้อแท้            ลองนึกกลับไปในตอนที่รักทำให้มีกำลังใจ

 

เวลาที่รักทำให้โดดเดี่ยว             ลองนึกกลับไปในตอนที่รักทำให้ไม่เดียวดาย

 

เวลาที่รักทำให้เสียใจ                ลองนึกกลับไปในตอนที่รักทำให้ดีใจ

 

 

จริงอยู่คนเราหากจมอยู่กับอดีตมากไปอาจทำให้เห็นอนาคต     แต่ถ้าคนเราไม่มีอดีตก็ย่อมไม่มีอนาคตเช่นกัน

สิ่งที่ดีที่สุดคือทำปัจจุบันให้ดีที่สุด  

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

อย่าหลอกตัวเอง      อย่าคิดไปเอง     อย่ามองโลกร้าย     อย่ามองไปไกล   เปิดใจให้กว้าง        ยอมรับคนรอบข้าง        อย่ามองข้ามสิ่งรอบตัว

 

อย่ากลัวความจริง     อย่าทิ้งความรัก      อย่าจมปักอดีต       อย่าคิดสั้นอิอิ

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

    

 

 

เวลาของทุกคนมีเท่ากันเสมออยู่ที่ใครจะใช้เวลาให้มีประโยชน์ที่สุด

 

 

 

 

ไม่มีสิทธิ์ที่จะมองเธอ

 

ไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นห่วงเธอ

 

ไม่มีสิทธิ์ที่จะไกล้เธอ

 

ไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นคนในใจเธอ

 

ไม่มีสิทธิ์ที่จะ "รักเธอ"

 

รู้ตัวตลอดมาว่าเธอไม่เคยรักกัน  แต่ไม่รู้ว่าทำไมใจมันกลับยังรักเธอมากยิ่งขึ้น    ถึงเวลาจะผ่านมานานน    รู้ว่าไม่สิทธิ์ที่จะรักเธอ    เพราะเราเป็นได้แค่เพื่อนกัน

 

แต่ก็ยังแอบคิดคนเดียว    แอบรักเธอข้างเดียว   แอบฝันว่าเธออาจจะรักกัน    ทั้งที่มันไม่วันเป็นไปได้     รู้ว่าเธอจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ     รู้ว่าเธอคงไม่เหลียวแล

 

รู้ว่าเธอคงไม่แคร์     รู้ว่าเธอคงไม่แยแส      อยากให้มีอะไรมาดลใจ   ให้เลิกใจคิดเลิกฝัน      เลิกแปรผันความเป็นจริง   เลิกคิดจะครอบครอง    ขอแค่ได้รักก็พอ

 

ขอแค่ได้รักเธอก็พอ   ถึงแม้ใจจะต้องเจ็บไปอีกมากมายเท่าไหร่   แต่ขอให้ใจดวงนี้ได้รักเธอต่อไป    ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องตัดใจ   ปล่อยให้ความจริงมาช่วยเปลี่ยนใจ

 

แม้นมันจะต้องใช้เวลาแสนนานก็ตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ครั้งแรกที่ผมเจอเธอ   ไม่เคยคิดว่าจะรักเธอ   ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเป็นห่วงเธอ    

 

แต่ต่อมากลับรักเธอขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ตัว     แต่ก็ต้องเก็บไว้แค่ในใจ 

 

อาจเพราะรู้คำตอบที่เธอจะตอบว่า     เลยไม่กล้าบอกออกไป

 

กลัวว่าจะเจ็บมาก     แต่แค่ได้ไกล้ก็ดีใจแล้ว    ก็ได้ไกล้ก็มากพอแล้ว

 

ความเป็นเพื่อนอาจกำบังความรู้สึก      อยากรู้เสมอว่าเธออยู่กับใคร

 

อยู่ที่ไหน   คอยเฝ้าห่วงเธอ  ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่สนใจ    สุขที่ได้รัก

 

สุขมากจนไม่อาจหยุดรักได้      แม้นวันนี้เวลาอาจผ่านมานนาน 

 

แต่ความรู้สึกรักเธอนั้น    มันกลับยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง

 

ขอให้ฉันรักเธอต่อไปได้ไหม         ขอห่วงใยเธอต่อไปได้ไหม

 

ขอแอบมองเธอไกลๆได้ไหม        ขอคิดถึงเธอตลอดได้ไหม

 

ขอแค่อย่าลืม    ว่ายังมีเพื่อน   เพื่อนคนนี้ของเธอ    ที่ยังเป็นห่วงเธอเสมอ

 

พร้อมช่วยเธอเสมอ     ทุกครั้งที่เห็นเธอมองข้ามฉันไป    ทุกครั้งที่เธอไม่สนใจ

 

ทุกครั้งที่เธอทำเหมือนไม่มีฉันอยู่         มันเจ็บมากรู้ไหม        มันเหมือนฉันเป็นคนไม่มีค่า

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------

 

นี่คือบทความส่วนหนึ่งของนิยายเรื่องนึง        เรื่องที่ออกมาจากหัวใจ  อิอิ

 

----------------------------------------------------------------------------------------------

 

ปล1.เหมือนอันก่อนๆมา

 

ปล2.ความรักของคุณหละเป็นไง     ลองถามหัวใจตัวเองดู    อิอิ

 

     

 

คืนนี้มันอ้างว้างเหลือเกิน       นั่งอยู่คนเดียวเงียบๆ

 

ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป      อยากให้เวลาผ่านไปให้เร็ว 

 

ในคืนนี้เงียบเหงานี้        หัวใจมันยังคิดถึงแต่เธอ

 

ใจนึงก็อยากพบหน้าเธอไวๆ      จะได้เจอหัวใจของตัวเอง

 

แต่อีกใจก็อยากหนีให้ไกลเธอ       ไกลจากความเจ็บปวดทรมาน

 

ควรทำอย่างไร        ช่วยตอบที     ว่าต้องทำอย่างไร

 

ให้ใจที่อ้างว้าง    ในคืนที่เดียวดาย     มีเธออยู่ข้างกาย 

 

แค่ได้ไกล้ก็พอ   ไม่ได้ขอให้มารัก      ขอแค่เธอรู้ว่ายังคิดถึงเธอเสมอ

 

แสงจันทร์มันส่องลงมา     ส่องลงมาหาใจที่อ้างว้าง      ใจที่เฝ้ารอ

 

ควรจะรอต่อไปดีไหม   ต้องรอต่อไปอีกไหม       จำเป็นไหม

 

ยังคิดถึงเธอได้ใช่ไหม        ยังอยู่ไกล้เธอต่อได้ใช่ไหม      ยังรักเธอต่อได้ใช่ไหม

 

ไกล้เธอเกินไปหรือเปล่า     ถึงทำให้เธอมองข้ามไป    มองข้ามคนคนนี้

 

คนที่เธอไม่เคยใส่ใจ       คนที่เธอไม่เคยคิดถึง      คนที่เธอไม่เคยรัก

 

แต่เป็นคนที่ใส่ใจเธอ      เป็นคนที่คิดถึงเธอ       และเป็นคนที่รักเธอ

 

ขอแค่เธอรู้ว่า       ยังมีคนที่รักเธอ         เสมอและตลอดไปก็พอ

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------

 

ขอมอบบทความนี้แด่เพื่อนๆทุกคน

 

                                         ทุกคนที่มีคืนอันเดียวดาย

                                     

                                                                            เหมือนอย่างผม

 

----------------------------------------------------------------------------------------

 

ปล.เหมือนคราวที่แล้ว   อย่างรู้ว่าคืออาไร  อ่านบทความอันแรกก่อน  อิอิ

 

ปล2.   อ่านแล้วลองถามใจตัวเองดูว่า           คุณมีคนให้ข้างใจในคืนอันเดียวดายรึยัง    

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

เวลาผ่านมานาน   นานพอทีจะรู้ว่ารักมากแค่ไหน    แต่ความรักก็ได้แต่เก็บไว้

 

เพราะรู้ว่าเธอไม่เคยรักกัน   แต่วันเวลาผ่านไป   กลับทำให้ยิ่งรักเธอมากขึ้น

 

ทั้งที่เจ็บมาก   แต่ก็กลับยิ่งรักมาก   ถึงรักมากขนาดไหน

 

แต่มันไม่เคยมีค่าในสายตาเธอ      แต่ก็ยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยน

 

ครั้งใดที่พยายามลืม   เหมือนกลับยิ่งจำมากขึ้นไปอีก    แต่อย่างน้อย

 

แค่เห็นเธอมีความสุข    ก็รู้สึกดีทุกครั้ง     เห็นเธอทุกข์ใจทีไร

 

ก็อยากเข้าไปปลอบใจ     แต่ก็ไม่กล้า      เพราะไม่มีค่าพอ

 

ได้แต่อยู่ห่าง   คอยช่วยเธออยู่ไกลๆ      ในมุมที่เธอไม่เห็น

 

และไม่เคยคิดให้เธอหันมามอง    ในมุมที่มองไม่เห็นนี้        แค่ได้เห็นเธอก็มีความสุขมากพอ

 

ขอแค่เธอไม่ลืม    ว่ายังมีคนที่รักเธออยู่เสมอ      และตลอดไป

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ขออยู่ความความทุกข์ที่แท้ดีกว่าความสุขที่หลอกลวง

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ปล. ไม่ได้เขียนให้ใคร เขียนไปงั้นๆ  ตามภาษาคนไม่มีรัก  เข้าใจ!