| ชาฤทธิ์'s profile~PRinCe~PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
July 19 WeAre06(Part1)วันแรกที่เราเจอกัน มันเป็นแค่การรู้จักกัน แต่เวลาผ่านไป ทำให้พวกเรา เข้าใจกัน และรักกันมากขึ้น
บัดนี้ เป็นเวลาที่พวกเราต้องแยกย้ายกัน ตามความฝันของตน แต่เราก็ยังมีโอกาสพอที่จะได้เจอกัน
แต่ต่อไป ถ้ายิ่งนานไป พวกเราก็ยิ่งไกลกันมากขึ้น ทุกคนต่างตามล่าความฝันของตน
แต่เชื่อว่าทุกคนจะไม่มีวันลืมว่าพวกเราคือเพื่อนกัน และพวกเราก็ต้องเจอกันอีกครั้ง
อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน แต่ตอนนี้ เรายังอยู่ด้วยกัน แม้จะต่างออกไปจากเดิม
แต่ก่อนที่พวกเราเคยเรียนด้วยกัน ช่วยเหลือกัน โดนลงโทษพร้อมกัน
แต่ตอนนี้ พวกเราต่างย้ายกันไป แต่พวกเรายังรวมกันที่เดิม อิอิ
ถึงแม้บางคนจะไม่ค่อยได้มาที่เดิม แต่ก็ยังเจอหน้ากัน และพวกเราก็ยังเป็นเพื่อนกัน
ต่างคนก็ต่างพบเพื่อนใหม่มากมาย แต่เรายังไม่เคยคิดที่จะลืมเพื่อนเก่า
วันที่เราจากลากัน วันสุดท้ายของการศึกษา ยังจำได้ดีที่ หมูกระทะ ตามบาย
ถึงแม้รู้ว่าต่อมาเรายังได้เจอกันดี แต่ก็อดเสียใจลึกๆไม่ได้ แล้วก็รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก
ที่เราต้องไกลกันกับเพื่อน ที่เคยอยู่ร่วมกันมา 3 ปี เพื่อนที่เคยสุขด้วยกัน เพื่อนที่เคยทุกข์ด้วยกัน
ย้อนไปถึงวันแรก ที่พวกเราคือ 306 มีเหตุการณ์ต่างๆมากมาย
วันแรกที่เข้ามาในโรงเรียน วันแรกที่รู้จักกับเพื่อน วันแรกที่เราได้ร่วมห้องกัน วันแรกที่เริ่มต้นของการเป็น 306
และแล้ว ชื่อของเราก็เปลี่ยนไป แล้วเราก็ได้ชื่อใหม่ "เสี่ยว" คนที่ตั้งชื่อนี้ให้เรา ก็ คือ "ใช้"
แล้วทุกคนก็เรียกตามกันมา ทุกครั้งที่เพื่อนเรียก ชื่อนี้ แล้วมันก็มีความสุขดี แล้วโลก ก็ได้ ทำให้ผม เจอกับโชคชะตาใหม่
ครั้งแรกที่ผมเรียกความรู้สึกของหัวใจว่ารัก จำไม่ได้ว่าเริ่มมีความรู้สึกตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่รู้อีกทีมันก็รักไปซะแล้ว แต่ตลอดมา ก็รู้ตัวดี
ว่ามันไม่เคยมีหวัง แต่มันก็มีเหตุการณ์เกี่ยวกับความรักต่างๆมากมาย ที่เป็นประสบการณ์ชีวิตให้เราอย่างดี แล้วก็มีอดีตให้นึกถึงแล้วยิ้มได้
เรื่องราวที่เกิดขึ้น ทำให้ชีวิตของเราเข้มแข็งขึ้น และทำให้ตัวเองโตขึ้น และแล้วประสบการณ์ชีวิตครั้งใหญ่ของเราก็ได้เข้ามาในชีวิตอีกครั้ง
ทุกคนคงจำได้ดี ม.1 มีวีรกรรมอะไรที่ทำให้เราดัง(555+) ไม่อยากจะพูดถึงมัน แต่นึกถึงอดีตทั้งทีต้องเล่าให้หมด
เรื่องตอนที่เราด่าอาจารย์ จริงๆแล้วตอนนั้น ไม่ได้อยากจะด่าหรอกนะ แต่มันไม่ไหวจริงๆ หาเรื่องเรา 2 ครั้งแล้ว ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำอะไรผิด
ไม่อยากจะเล่าละเอียดมาก ขี้เกรียจคิดถึงมัน หวังว่าจะคิดถึงกันได้เองนะ อิอิ แต่พูดตามตรง ตอนนั้น ไม่ไหวแล้วจริงๆ ยิ่งเป็นคนยอมใครไม่ได้อยู่ด้วย
พูดถึงอาจารย์ จะว่าไป ตอนม.1 เนี่ยนะ จำได้เลยว่า คณิตหลัก+คณิตเสริม เราเรียนกับอาจารย์ถึง 4 คน วิชาละ 2 อิอิ เปลี่ยนจนสับสนไปหมดเลย
ตอนม.1 แล้วเวลาก็ผ่านไปถึงเวลาของ กีฬาสี แล้ว ม.1 เราก็โดนจับไปซ้อมแสตน ฮิฮิ ทุกครั้งที่มีการซ้อม ย่อมมีการโดด เป็นของคู่กัน เดวปีหน้าเราก็ต้องทำ
สแตนเหมือนกัน เดวกรรมตามสนองแน่เลย 5 5+ แต่หลังๆก็ไม่โดดสแตนแล้วนะ ตั้งใจมาซ้อม เด็กดี อิอิ อ๊ะลืมบอกไปว่าตอน ม.1 เราได้อยู่สีเหลือง
ตอนนั้น จำได้เลยว่า เราได้ที่ 2 (55+ เก่งมะละ) ส่วนพาเหรดสีเหลืองได้ที่ 1 แล้วพี่ๆ ก็บอกน้องๆว่า "จริงๆแล้วหนะสแตนเราก็ได้ที่ 1 แต่อาจารเค้าเหงได้ที่ 1 ไปแล้วอย่าง
นึง" ประมาณนี้เหละ ตอนนั้นก็หัวเราะในใจ อิอิ อ๊ะ ลืมเรื่องนี้ไปได้ไง อาจารย์ประจำชั้นเรา อาจารย์สมคิดกับอาจารย์ทิวาวรรณ พวกเรารักอาจารย์มาก
อาจารย์ใจดีมากๆเลย อิอิ แล้วต่อมาก็ถึง และแล้วก็ถึงเวลาที่เรา จะต้องเปลี่ยนจากเลข 1 เป็น 2 จำได้ว่า ไปกินหมูกระทะกันที่ โพธิ์ทอง นำทัพโดยอาจารย์ทิวาวรรณ
อิอิ วันนั้นก็สนุกมากเลย
-----------------------------------------------
ไว้ว่างๆ จะมา เล่าต่อไป ของตอน ม.2
เฮ้อ ตอน ม.1 คิดแล้วคิดไม่หมด ความจำสั้นอยู่ด้วยสิ - - เรื่องเท่าที่จำได้ก็มีแค่นี้ แต่มีสิ่งนึงนะที่ยังจำได้เสมอ
เราจำได้ดีและจะจำตลอดไป ว่า "เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปซักแค่ไหน"
ถึงแม้เราต้องแยกห้องกัน แต่พวกเรายังเป็นเพื่อนกัน ถึงแม้ต่างคนต้องแยกจากกันไปคนละทาง แต่เราก็ยังเป็น 306 เสมอ
Comments (2)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://litter06.spaces.live.com/blog/cns!18BE1DA218F1939E!468.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
